Is de toekomst wel klaar voor de advocatuur?

Column Floris van Galen

Deze column laat ik uiteraard door AI schrijven. Zelf schrijven is immers passé. AI kan dat veel beter en sneller. Ik ben wel steeds weer verrast door wat er in mijn column staat. Zo ook nu. Kennelijk is de vraag, zo lees ik in deze column, niet of wij als advocatuur klaar zijn voor de toekomst, maar of de toekomst klaar is voor ons advocaten.

Hoe dat zit? In 2035 is er geen enkele behoefte meer aan advocaten. Contracten zijn zelfuitvoerend met behulp van block chain. Als een contract al een keer niet kan worden nagekomen, dan ligt de door hyperintelligente AI-systemen gegenereerde bindende beslissing in het geschil dezelfde seconde op de digitale mat. Besluiten van de overheid worden uiteraard ook voorbereid door AI, die de belangen van omwonenden automatisch in de afweging betrekken. Er valt niets meer te procederen.

Dan rest dus de vraag: wat doen we dan met al die advocaten? Een deel zal zoveel verdiend hebben dat ze ergens ver weg met een piña colada in de zon kunnen gaan zitten opscheppen over hoe hard ze gewerkt hebben. Maar de rest van al die oud-advocaten en rechters kun je dan op een willekeurige dag ineens tegenkomen op een terras of in de kroeg. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen hoe onwenselijk dat is. Al met al, en dit bruggetje zag ik ook niet aankomen, is het aanwijzen van de Oostvlietpolder als natuurgebied geen verstandige keuze. Dat is immers de laatste plek waar een golfbaan kan komen om al die oud-advocaten en rechters op te vangen!

Omdat humor en politiek niet altijd samengaan en het onderwerp eigenlijk te serieus is om grappen over te maken, toch nog even wat laatste woorden. Het lijkt mij, hoe belangrijk natuur ook is, verstandig om goed na te denken welke invulling aan de Oostvlietpolder wordt gegeven. Vaststaat dat Leiden behoefte heeft aan flink wat extra bedrijventerrein en dat de Oostvlietpolder de enige geschikte locatie is. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald!