Ik ben ongeduldig. Altijd geweest. Ik wil vooruit, tempo maken, niet blijven hangen. En ik ben ook nog eens dyslectisch én kleurenblind. Vroeger zag ik dat als een beperking. Inmiddels weet ik beter. Cruijff had gelijk: elk nadeel heb z’n voordeel.
Ik zie dingen anders. Mis soms nuances die voor anderen vanzelfsprekend zijn. Op een gegeven moment besefte ik: ik heb anderen nodig om mij aan te vullen. Dus heb ik die om me heen verzameld.
Klanten die ambassadeurs werden. Die eerlijk zijn. Die zeggen waar het op staat. Die me scherp houden.
Collega’s die mij en elkaar versterken, verantwoordelijkheid nemen en – minstens zo belangrijk – mij durven tegen te spreken.
Leveranciers met wie ik al jaren werk. Relaties die zijn gegroeid door te doen. Door afspraken na te komen. Door er te zijn als het nodig is. Voor hen is vertrouwen geen belofte, maar de basis.
Relaties bouw je niet in één gesprek. Daar gaat tijd overheen. Aandacht. Loyaliteit die de ruimte krijgt om te groeien. Geduld dus. Niet mijn sterkste kant, wel een noodzakelijke. Juist door mijn beperkingen heb ik geleerd daarvoor de tijd te nemen.
Wat ooit een beperking leek, bleek richtinggevend. Het dwong me beter te kiezen. Beter te luisteren. En te bouwen aan een netwerk dat klopt. Dat oprecht is.
Want uiteindelijk geldt maar één ding: niet het aantal relaties bepaalt je succes, maar de kwaliteit ervan.
| Magazine Page 10 |